Έτσι το παιδί που κάποτε έψαχνε τι δεν πάει καλά, άρχισε να βλέπει αλλιώς.
Η δημιουργία έγινε κάτι βαθύτερο, έγινε κατανόηση.
Ότι αυτά που νομίζουμε ως ελαττώματα είναι συχνά, απλά η αρχή κάτι προσωπικού, κάτι ζωντανού, που παίζει, μαθαίνει, προκαλεί, ωριμάζει, ξεχωρίζει.
Έτσι οι λοξές γραμμές, που την προβλημάτιζαν, έγιναν κίνηση. Οι μικρές διαφοροποιήσεις έγιναν ρυθμός. Οι χαριτωμένες μα και δύσκολες λεπτομέρειες που την φόβιζαν σαν μπαμπούλας, γίναν τα πιο διασκεδαστικά και χρήσιμα φιλαράκια, μια ωραία βάση, πάνω στο οποίο στεκόταν και αναδεικνυόταν ένα ξεχωριστό και έτσι αξιαγάπητο σύνολο.
Έτσι το αργό ράψιμο γινόταν προσοχή. Η αγωνία γινότανε σκοπός. Η ραπτική δεν ήταν πια μια δεξιότητα — έγινε ένας ήσυχος τρόπος να καταλαβαίνει τον εαυτό της και τον κόσμο.
Μιας και δειλά-δειλά άρχιζε να διακρίνει τα διάφορα ελαττώματα όχι αναγκαστικά ως αδυναμίες, αλλά ως ίχνη της ανθρώπινης φύσης, προσπάθειας, ροής, που έπρεπε να ακολουθήσει, με τον ρυθμό που την βόλευε καλύτερα, γιατί αυτά μας κάνουν να συνδεόμαστε, αλησμόνητους, αληθινούς. Για αυτό μας ελκύει ό,τι αισθανόμαστε ως αυθεντικό, που κουβαλά μια ιστορία, παρά από την ψυχρή τελειότητα.
Τέχνη της έγινε η προσπάθεια για υπομονή, η κατανόηση των διαφορετικών κομματιών – πως αυτά ταιριάζουν, πως αυτά τα πρότερα αν ενωθούν φτιάχνουν μαγικά κάτι νέο, έναν νέο κόσμο. Και αν δεν ταιριάξουν κατευθείαν, τότε με κάποια τσαχπινιά μπορεί να βγει κάτι πρωτότυπα ευχάριστο.
Παράδοση της έγινε η αποδοχή των δυνατοτήτων, το αγκάλιασμα των λαθών με τα οποία πλέον χαχάνιζε, και έτσι ο σεβασμός για την διαδικασία, και η αγάπη στις όποιες ξεχωριστές λεπτομέρειες.
Και ό,τι έκανε με αγάπη, κρατούσε για πάντα! Ανέπαφο, φωτεινό στον χρόνο!
Βέβαια της έμεινε ένα μικρό ελάττωμα, ή μήπως δεν ήταν ελάττωμα; Η πίστη πως και όταν καμιά φορά πάει κάτι στραβά, ε δεν χάλασε κι ο κόσμος (έτσι κι αλλιώς και αυτός δεν είναι τέλειος, ε ‘και καλά κάνει’).
Με αυτόν τον τρόπο, ‘Όλα διορθώνονται’. Και αν όχι εύκολα, και θέλει λίγο παραπάνω κόπο, ε, και αυτό προσδίδει έναν άλλον ιδιαίτερο χαρακτήρα, ε, ‘και καλά θα κάνουμε να τον χαιρόμαστε’.
Τελικά, ότι φτιάχνεις, τι φοράς, πως πορεύεσαι, δεν έχει να κάνει με την τελειότητα, αλλά με το ποιος είσαι. Και εκεί κρύβεται η πραγματική ομορφιά, στην αυθεντικότητα, την μοναδικότητα, την ανθεκτικότητα.
Γιατί ποτέ δύο κομμάτια δεν είναι τα ίδια. Πάντα κάπου λίγο ‘δεν θα κολλάνε’, και θα νιώθουμε πως υπάρχει ένα κενό. Αλλά το να θυμάσαι πως η ατομικότητα είναι κάτι που πρέπει να αγκαλιαστεί και να αναδειχτεί, ε αυτό είναι τέχνη!
Με αυτά ραμμένα και κρυμμένα στη πίσω φόδρα του μυαλού της, το κοριτσάκι μεγάλωνε.
Γέλασε πολύ, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο, αγαπήθηκε πολύ, έκλαψε κάμποσο, ταξίδεψε, έγινε υπάλληλος, έμεινε άνεργη, έγινε επιχειρηματίας, έγινε πολλά, έγινε μαμά… ξανα-αγαπήθηκε παρα πολύ, αγχώθηκε μα έτσι είναι η ζωή.
Έτσι έραβε την ζωή της με χρυσές κλωστές αλλά και πολλά μπαλώματα, που άλλα είχαν το γούστο τους, άλλα τον μεγάλο πόνο τους.
Πριν κάμποσα χρόνια αγόρασε και μια νέα ραπτομηχανή, έτσι για να θυμηθεί τα παλιά, για χόμπι, αλλά δεν είχε χρόνο… για τίποτα.
Και μετά, κάποια περίοδο, ο κόσμος άρχισε ‘να σκοτεινιάζει’ πολύ.
Ένα βράδυ που καθόταν και συλλογιζόταν ,(δεν της φτάνανε τα άλλα) έγινε και διακοπή ρεύματος. «Α πολύ ωραία, εντελώς σκοτάδι!» είπε και μετά σχημάτισε ένα ειρωνικό μα όμορφο χαμόγελο.
Μα μετά από λίγο, «Α να ήρθε το φως!» είπε με μια κραυγούλα, αυθόρμητη, σα χαρωπή, παιδική.
Και τότε… άκουσε στο διπλανό δωμάτιο…. την ραπτομηχανή της να δουλεύει… μόνη της.
«Μάλλον, φταίει που επανήλθε απότομα το ρεύμα, ή…;!»
Πηγαίνοντας λίγο εκνευρισμένη, ή μήπως λίγο φοβισμένη, να δει τι έγινε, ασυναίσθητα κάθισε στην καρέκλα εμπρός από την ραπτομηχανή.
Την χάιδεψε. Αχ αυτό το γνώριμο, στοργικό, χάδι, από τα παλιά…
«Γειά σου», είπε. «Έχεις κάτι να μας πεις;»
Και κάτι της μίλησε. Ήξερε την γλώσσα της. Και Σιγά σιγά, θυμήθηκε.
Και θυμήθηκε την τέχνη της.. ζωή της!
Έτσι η Αλεξία ξεκίνησε να ράβει. Σε πολλές στιγμές της ζωής — όχι μόνο στις όμορφες και ήρεμες, αλλά και στις αβέβαιες, τις δύσκολες.
Τις φωτεινές μέρες, τα χέρια της κινούνται ελεύθερα, σχεδόν παιχνιδιάρικα.
Στις πιο βαριές στιγμές, επιστρέφει ακόμη περισσότερο εκεί: στη σιωπή, στην επανάληψη, στον σταθερό ρυθμό της βελόνας.
Ρυθμίζοντας ότι χρειάζεται στα νέα επαγγελματικά εργαλεία της, ξεκινά το ράψιμο, ως μια αρχέγονη μυσταγωγική διαδικασία, σαν ένα τρόπο επιστροφής στον εαυτό της, στη ρύθμιση των ‘ελαττωμάτων’ της και των ελαττωμάτων γύρω της, αλλά και της λύτρωσης μέσω της προσφοράς στον κόσμο που είναι τόσο ωραίος παρά τα όποια ελαττώματα του.
Η δουλεία της είναι σχεδόν τελετουργική. Σαν μία μάγισσα εμπρός στα μαγικά της υλικά, ξεκινά διαλέγοντας προσεκτικά τα υφάσματα, αισθάνεται την υφή τους, και φαντάζεται τη ζωή τους, το μέλλον τους. Ο χώρος γύρω της ηρεμεί. Ο ήχος της βελόνας που περνά μέσα από το ύφασμα ρυθμικός, σχεδόν διαλογιστικός. Η βελόνα γεννά τη μία ραφή μετά την άλλη, δημιουργεί, μεταφέρει ζωή. Οι ώρες περνούν χωρίς βιασύνη. Κάθε κίνηση είναι συνειδητή, κάθε παύση έχει σημασία. Δεν υπάρχει πίεση να τελειώσει κάτι.
Πρέπει, θέλει, να είναι παρών. Έχει σημασία, η παρουσία… στη διαδικασία.
Έτσι κάθε δημιουργία κουβαλά κάτι αόρατο μα σημαντικό: μια στιγμή, ένα συναίσθημα, μια εσωτερική κατάσταση. Που ναι, ναι, θα διακοπεί καμιά φορά από ένα “Φτου σου ρε γαμ…” αν γίνει κάποιο λάθος, που γρήγορα όμως θα μετατραπεί σε ένα χαριτωμένο μικρό χαχανητό.
Και είναι τόσο εύκολο να βγει, αν ξέρεις να αγαπάς τον εαυτό σου.
Και είναι τόσο εύκολο να τον αγαπάς, μιας και οτιδήποτε είναι αληθινό, είναι μοναδικό!
Έτσι τα Flaws μας, είναι οι δημιουργίες μας, που έχουν έντονη μα ήρεμη παρουσία, αντανακλούν προσωπικότητα, γιορτάζουν την μοναδικότητα. Δεν είναι αντικείμενα, αλλά συνοδοιπόροι που μας συνοδεύουν τις ηλιόλουστες ή σκιερές μέρες, στη χαρά, στα ελαττώματα, στην αλλαγή, και στην αναζήτηση ακόμα και όσων καμία φορά αμφισβητούμε, και έτσι συστατικά της ιστορίας που μας ανήκει και τελικά του νοήματος.
Οι Flaws, είναι σύντροφοι στιγμών, και ιστοριών!
Έτσι δεν προσπαθούν να ανταγωνιστούν, αλλά να μας συνδέσουν με ό,τι εμείς αγαπάμε αληθινά μέσα μας και στο κόσμο, ακόμα και σε αυτό το ψεύτικο κομμάτι του κόσμου που συχνά ζητά να είμαστε όλοι ίδιοι.
Οι δημιουργίες Flaws θέλουν να απλά να γίνουν ένα με τον ρυθμό σας, να τις αισθανθείτε σαν κάτι γνώριμο, στοργικό μα και φλογερό, κάτι εκλεκτό επειδή εσείς τις διαλέξατε, και για να σας διαλέγουν, και μόνο για αυτό που μοναδικά είστε.
Να όπως οι τσάντες Flaws, που καμία δεν είναι ίδια με την άλλη, γιατί καμία γυναίκα δεν είναι η ίδια με την άλλη. Για αυτό, καθώς ξεκουράζονται φυσικά στον ώμο σας, φυλάνε χαρωπά τα μικρά προσωπικά σας κομμάτια που αγαπάτε και χρειάζεστε καθημερινά, μα και το αόρατο βάρος των αναμνήσεων σας, αφήνοντας όμως πάντα χώρο για την ελπίδα και κάτι ακόμα… την ιστορία σας. Έτσι είναι κοντά σας ως κάτι τόσο οικείο, πιστές ακόλουθοι στις όποιες κινήσεις σας, στις όποιες στάσεις, σύμμαχοι στα τέλματα, στις μεταβάσεις σας.
Ίσως αυτά αναγνώρισαν πρώτα οι φίλες της που την παρακαλούσαν, «Μα έλα ράψε μας κάτι».
Έτσι άρχισε η κλωστή να περνάει πολύ πιο εύκολα στην βελόνα.
Σύντομα, καταστήματα, τοποθετούσαν τις δημιουργίες Flaws περήφανα στις βιτρίνες τους.
Και τα αγαπημένα πρόσωπα την θαύμαζαν και της έλεγαν “Είμαστε τόσο περήφανοι για σένα. Ναι, δείξε την δημιουργικότητα, την μοναδικότητα των Flaws σου σε όλον το κόσμο!”.
Και έτσι γεννήθηκε το Flaws.gr
Δηλαδή το E-shop ενός Brand που δεν γεννήθηκε από την ανάγκη της τελειότητας, αλλά από τον ζήλο για την μοναδική περήφανη ποίηση του να είσαι άνθρωπος. Από την αλήθεια ότι αυτό που συχνά ονομάζουμε “ελαττώματα” είναι στην πραγματικότητα στοιχεία αυθεντικότητας — αυτά που μας επιτρέπουν να συνδεθούμε πραγματικά με ό,τι αγαπάμε.
Γιατί η ομορφιά δεν υπαγορεύεται, αποκαλύπτεται!
